UNUTMAK
Allah bize unutmayı verdi…
Gece sessizce iner şehrin üzerine. Öyle bir iniş ki dağılmış, kirlenmiş, eskimiş ve günü tüketmiş ne kadar şey varsa hepsinin üzerine. Sabahın taze ışıklarıyla donanan şehirde akşama kadar kırılan, dağılan ve eskiyen ürken ürkütülen ne varsa hepsinin üzerine. Bir kara örtü gibi indi. Şair dedi ya;
Uyku katillerin bile çeşmesi,
Yorgan Allah’sıza kadar sığınak,
Teselli pınarı sabır memesi
Size şerbet bana kum dolu çanak…(N.F.K.)
Herkesin akşama kadar biriktirdiğini sabaha kadar unuttuğu ve unutmayı avuç avuç içtiği bir çeşmedir gece. Herkesin kendisinden ve zihninde dönüp duranlardan kaçtığı ve sığındığı bir sığınaktır. Bir yorgandır her şeyi örten. Hatta uykuya teslim olurken küçük ölümle dünyayı unutmanın verdiği bir kaçışla kaçtığı başka bir dünyadır gece. Aldanmak isteği unutmak arzusuyla yanıp tutuşarak varılan uykuların sayısı sayılamayacak kadar fazladır. Belki tamamen silinmez, kırık dökük izleri kalsa da yaşananların unutmak olmasa yaşayamazdı insan. En acıyı unutur insan, en ızdıraplı olanı, en hüzünlüyü, en zoru, en dayanılmazı ve en unutulmaz denileni unutur insan. En tatlıyı, en hafifi, en lezizi, en coşkuluyu, en neşeliyi, en güzeli de unutur insan. Kırık dökük izler kalır zihninde. Kırık bir aynaya dönüşür hafızasın da. O an tekrar hatırlandığında kırık bir aynaya bakılırkenki an gibidir, hiçbir zaman ilk andaki gibi olmayacak ilk hale dönmeyecektir. Çok defa şükretmek gelir içinden, çok defa sevinir bu hale. Ama bazen iç çeker, bazen keşke der. Unutmak bazen canımızı acıtsa da çok defa huzur verir. Unutmak sırtımızda taşıyamayacağımız yüklerin sırtımızdan boşluğa düşüşü gibidir.
Unutmak nimettir…
“Unutmak hayatı yaşanılır kılar... Öleceğini bile bile, ölümü unutan başka kaç canlı var ki?”
Hayata sımsıkı sarılan başka kaç canlı vardır. Yoksa hayat durur ve her şeye ölüm hükmederdi. Unutmak yeniden başlamanın diğer adıdır. Unutmayan insan bir noktaya takılı kalır ve ne ileri ne geri gidebilir. İyi yada kötü ne varsa her şeyi unutmak iyi yada kötü olana olan yeniden yaşanılacak olana zemin hazırlamaktır.
Bazen alışmaktır, bazen kabullenmek, bazen çokça istenilen bazen hiç arzu edilmeyendir.
Unutmak “bu da geçer ya hu” diye çağrılandır.
Çok şükür, Allah bizi unutmayıverdi de, bize unutmayı verdi…
biltir@hotmail.com
